Betra er seint en aldrei og hér eru nokkur orð um Þróttara leikinn á fimmtudaginn.

Enn eitt haustveðrið tók á móti þeim fáu áhorfendum sem lögðu leið sína á Vodafonevöllinn á Hlíðarenda þegar Valur og Þróttur mættust. Fyrri hálfleikur var með daufasta móti og hvorugt lið neitt sérstaklega kappsamt. Valsmenn voru þó ívið sterkari án þess að ógna Þrótturum neitt að ráði. "Fer ekki að koma kaffi?" heyrðist gasprað í stúkunni en þegar litið var á vallarklukkuna voru ekki nema tæpar 20 mínútur búnar.

Það sem eftir lifði hálfleiks var af sama toga en brúinin lyftist þó á ýmsum þegar tilkynnt var í hátalarakerfinu að hálfleikssamsætið færi fram í Lollastúku. "Nú dýrari týpan!" hugsuðu almennir ársmiðahafar og ekki laust við að menn væru farnir að hlakka til bakkelsisins í VIP-boxinu. 

Hálfleikskaffið reyndist hins vegar hin mestu vonbrigði þegar til kom. Eina sem boðið var upp á voru tíu dropar og slakar kleinur en engar voru kökurnar, vínarbrauðin eða snúðarnir hvað þá kokteilar og pinnamatur. Við það bættist að ekki var þverfótandi fyrir Þrótturum sem tróðu sér í skjól innan um ársmiðahafa þegar þeir hefðu verið best geymdir í röð í sjoppunni.

Já hrokinn er fljótur að kvikna í manni þegar maður fær nasasjónina af hinu ljúfa lífi sem very-important-person. Jón Ólafsson Þróttari skaut frá sér aulabröndurum í allar áttir og Dóri Henson átti ekki í vandræðum með að koma upp brosi.  Óttar Felix hélt kúlinu og lét sér fátt um finnast.

Seinni hálfleikur byrjaði rólega en loks hrukku Valsmenn í gang eftir fimm mínútna leik. Guðmundur Steinn Hafsteinsson skoraði sitt fyrsta mark og stuttu síðar kom Helgi Sig Val í 2-0. Þróttarar slegnir út af laginu og Valsmenn gátu farið í sitt hefðbundna leikkerfi, þ.e. pakka í vörn og leyfa andstæðingunum að sprikla með boltann.  Þessi aðferð virkar oft ágætlega gegn minni spámönnum deildarinnar og þá sérstaklega þegar liðið kemst yfir.

Kallkerfiskauðinn á Hlíðarenda sá sig knúinn til að hnýta í áhorfendur sem lögðu á sig að mæta og fór að biðja um meir hvatningu en hlaut litlar undirtektir. Svona lagað virkar yfirleitt kjánalega og á í besta falli heima á yngriflokkamóti í handbolta.

Þróttarar eru með takmarkaðan mannskap sem hugsar fyrst og fremst um að berjast og stoppa andstæðinginn frá því að spila. Það hentar því Þrótti einstaklega illa að spila á móti liði eins og Val þar sem okkar menn hafa ákaflega lítinn áhuga á að halda boltanum en spila aftur á móti sterkan varnarleik. 

Talsverðir pústarar voru í leiknum og stundum var hálf erfitt að botna í þeim. Gestirnir voru oft pirraðir á Sigurbirni Hreiðarssyni sem átti góðan leik og lék sér að því að stöðva hugmyndalausan sóknarleik þeirra. Þróttarar leita mikið að Sigmundi Kristjánssyni en Bjössi átti ekki í vandræðum með að láta KR-inginn fyrrverandi líta illa út. 

Undir lok leiksins ætlaði allt um koll að keyra. Dómari leiksins, Magnús Þórisson, sem hafði vægast sagt átt hörmulegan dag missti alla stjórn á leikmönnum og litlu mátti muna að Bjarki Guðmundsson trúður Þróttar hefði lúbarið hann undir lokin. Þrátt fyrir fáráðlings háttinn í Bjarka uppskar hann einungis gult spjald og það var ekki fyrr en eftir leik að hann hlaut verðskuldað rautt spjald.

Lætin í hinum keflvíska trúð héldu áfram eftir að komið var í búningsklefa. Strunsaði hann meðal annars aftur fram á gang þegar hann frétti af réttmætri brottvísun sinni og virtist hreinlega ætla að lúskra á Magnúsi Þórissyni, sem er einmitt ættaður úr Sandgerði. Hvort þarna hafi verið um einhverjar fornar sakir milli Magnúsar og Bjarka skal ósagt látið en æsingurinn í þeim síðarnefnda var í það minnsta út úr öllu korti.

Hvað varðar Magnús þá hafði hann sig að fífli í dómarabúningnum í annað sinn í sumar á Hlíðarenda. Augljósar vítaspyrnur á bæði lið voru látnar eiga sig og rauða spjaldið á Rasmus Hansen hefði auðveldlega verið hægt að forðast ef Magnús hefði dæmt eins og vitiborinn maður á brot Þróttara stuttu áður. Tæklingin hjá Rasmus var að sama skapi glórulaus. Öruggt er þó að KSÍ mun ekki taka á þessari aulaframmistöðu fremur en öðrum hjá íslenskri dómarastétt í sumar. Það er þó ekki að furða að íslenskir dómarar séu margir hverjir á lágu plani þegar Kristinn Jakobsson er notaður sem viðmiðun fyrir afburðardómara hér á landi. 

Þrjú mikilvæg stig í baráttunni um UEFA sæti á næsta ári eru niðurstaðan úr leiknum. Enn er möguleiki á að ná FH en það yrði ágætis sárabót eftir brösótt sumar. Aðalatriðið er að ná í farmiðann til Evrópu úr því sem komið er en ljónin tvö sem sitja í veginum fyrir honum eru erkifjendur okkar í Fram og KR. Það verða því spennandi viðureignir á lokasprettinum þó engin sé titilbaráttan í ár. Willum fellur vonandi ekki í þá grunnu gröf að ætla sér að verja einhver sæti líkt og í lokaumferðunum 2005 og 2006. Það þarf að SÆKJA þessi sex stig sem eftir eru.