Lengi vel var Grindavík lið sem virtist ekki geta fallið úr úrvalsdeildinni. Félagið bjargaði sér frá falli á síðasta leikdegi í fjölmörg skipti og eins og svo margir muna máttum við Valsarar þola aðfalla í fyrsta sinn á Grindavíkurvelli.
Mikið vatn hefur þó runnið tilsjávar síðan og segja má að sveiflurnar í gengi Grindavíkurliðsins hafi síst verið minni en hjá keppnisliðum Vals eftir daginn örlagaríka árið 1999.

Grindavíkurliðið, með sitt 2500 manna bæjarfélag á bakvið sig, stillti upp einu sterkasta liði deildarinnar á árunum 2001-2003 með menn innanborðs eins og Sinisa Kecik, Grétar Ólaf Hjartarsson, Ólaf Örn Bjarnason að ógleymdum Lee Sharpe. Á sama tíma spiluðu leikmennn hjá Val eins og Hjalti Þór Vignisson (nú bæjarstjóri á Höfn), Benedikt Bóas Hinriksson (nú blaðamaður á DV) og Thomas Maale (sem síðast spurðist til hjá dönsku C-deildarliði) svo einhverjir séu nefndir.

Þrátt fyrir góð fyrirheit og sterkt lið á pappírnum þá náðu Grindvíkingar aldrei sínum æðstu takmörkum. Tækifærin voru sannarlega fyrir hendi á sínum tíma enda var íslenska deildin að ganga í gegnum ákveðið umbreytingartímabil. Gömlu stórveldin, Fram, ÍA og Valur, voru ekki með sama fjárhagslega bolmagnið og útgerðakóngarnir í Grindavík og sumarið 2001 hikstaði KR vélin svo illilega að fæstir reiknuðu með þeim í toppbaráttuna árið 2002.

Fyrir  Íslandsmótið það ár var Grindvíkingum spáð titlinum af fyrirliðum og þjálfurum. Félagið hafði verið einstaklega heppið með útlendinga í gegnum árin og í bland við öfluga íslenska leikmenn virtist sem að liðinu væru allir vegir færir. Á endanum varð 3.sætið niðurstaðan sem voru ákveðin vonbrigði en eftir á að hyggja er þetta magnaður árangur hjá þetta fámennum bæ.

Árið á eftir var hins vegar mikil vonbrigði þegar Grindavík endaði í 6. sæti og losnaði ekki við falldrauginn fyrr en í 18. umferð. Tíð þjálfaraskipti einkenndu félagið næstu tímabil og liðið féll loks í fyrsta sinn fyrir tveimur árum eftir að Sigurður Jónsson hafði stýrt því nánast allt tímabilið en sagt af sér áður en til kastanna kom.

Nú í sumar er erfitt að ráða í liðið. Mikill fjöldi erlendra leikmanna einkennir hópinn en hingað til hefur það ekki þótt sérlega vænlegt til árangurs í íslensku deildinni. Liðið hefur einnig þurft að horfa á eftir máttarstólpunum Paul McShane og Óla Stefán Flóventssyni. Eysteinn Húni Hauksson Kjerúlf  er þó enn til staðar og sér til þess að enginn skortur er á "stórum" nöfnum í Grindavík þetta árið. Auk þess skal enginn vanmeta tæknitröllið Scott Ramsey sem ku vera í sínu allra besta formi í sumar.

Gengi okkar Valsmanna gegn Grindavík hefur verið jafnt í gegnum árin að því leytinu að okkur hefur yfirleitt tekist að vinna annan af leikjum liðanna. Árið 2005 unnum við þá í fyrsta sinn í báðum deildarleikjum tímabilsins en 2006 var sigur og jafntefli niðurstaðan. Í 18 leikjum liðanna hefur Valur unnið níu leiki, gert þrjú jafntefli
og tapað sex.

Við Valsmenn máttum þola að væna rassskellingu á sunnudag eftir "Íslandsmeistaraglottið" var orðið mörgum okkar samgróið síðustu átta mánuðina. Nú þurfa menn að rífa sig á fætur og sýna öðrum liðum að við ætlum okkur að verja titilinn í fyrsta sinn í 40 ár.