Oft sláum við Valsmenn um okkur með orðum séra Friðriks Frikssonar Látið kappið aldrei bera fegurðina ofurliði. Þessi einkunarorð hafa hljómað svo oft í eyrum Valsara að ekki er endilega víst að menn geri sér lengur almennilega grein fyrir vigt þeirra.
Til nánari glöggvunar er vert að grípa niður í bók séra Friðriks, Keppninautar, sem kom út á fjórða áratug síðustu aldar. Grein þessi birtist í Valsblaðinu árið 1990 og er hér brot úr V. kapítula bókarinnar.
Þegar hér er komið við sögu er aldin kempa að miðla til þeirra sem yngri eru (ath. greinarskil eru ekki samkvæmt upprunalegum texta) .
Tilvitnun hefst:
Nú vildi ég að lokum beina orðum mínum til ungra íþróttamanna. Ég hef sagt sögu mína þeim til viðvörunar. Nú vil ég segja þeim þann sannleika, sem aldrei ætti að gleymast ungum íþróttamanni:
„Varizt óreglu og vínnautn; hún hefur í för með sér niðurdrep alls þess, sem gott er, og verður fyrr eða síðar fótakefli. Stundið íþróttina vegna íþróttarinnar sjálfrar, hún er vel þess verð, en ekki vegna ávinnings eða frægðar. Stundið verk yðar og atvinnu, og hafið hana sem meðal, ekki sem markmið.
Stundið leikinn þannig, að sem flestir hafi gagn af honum, ekki vegna kappleikjanna. Kappleikir eru niðurdrep hinnar sönnu listar, ef þeir eru gjörðir að markmiði. Þeir geta verið góðir við og við til uppörvunar
, en verði knattspyrnustarfið miðað aðallega við þá, skemmir slíkt leikinn fyrir mörgum.Félag, sem hefur kapplið, má ekki hugsa um það eitt, heldur gefa gætur að þörfum hinna mörgu, sem ekki geta komist í kappliðið, en hafa samt gagn og ánægju af að leika leikinn.
Og ef einhver skyldi ætla sér að leggja þessa list fyrir sig sem atvinnugrein þá gæti hann þess, að hafa eitthvað að að hverfa ef hann á einhvern hátt verður ófær aðp stunda hana lengur. Eitthvert lítið slys getur komið fyrir, svo að knattspyrnumaðurinn neyðist til að hætta í miðju kafi, og stendur hann þá ráðþrota, ef hann hefur ekkert annað að leggja fyrir sig. Það eru fleiri en ég sem áður voru mikils metnir íþróttamenn en urðu að lokum mannræflar, fyrirlitnir af öðrum.
Notið þessa fögru list til þess að þroska líkama og sál, auka líkamlegan og andlegan þrótt. Varðveitið hreinleka og reglusemi og göfgi andans, og það getið þér bezt í skóla kristindómsins og sannrar trúar. Í þjónustu kristindómsins verður þessi list fögur, blessunarrík og sannarlega menntandi. Það hef ég lært hér. Nú er það of seint fyrir mig, en ekki fyrir yður, mínir kæru vinir og velgjörðamenn. Ég þakka yður fyrir áheyrnina og nú hef ég ekki meira að segja. “
Hann hneigði sig fyrir áheyrendum og fór niður af ræðupallinum. Var honum þakkað fyrir og samkomunni því næst slitið.
Tilvitnun líkur.
 |
RSS áksrift að athugasemdum
