Stærsta afrek íslenskrar íþróttasögu er að baki. Þrír Valsmenn stigu stoltir á stokk og tóku við silfurverðlaunum á Ólympíuleikunum. Sigfús Sigurðsson verður leikmaður Vals á komandi tímabili og heilinn á bakvið heilann í liðinu er aðalþjálfari Vals. Leikstjórnandi liðsins er Valsari og skærasta stjarna íslenskrar handboltasögu lærði allt sem hann kann á fjölunum á Hlíðarenda.

Í gegnum tíðina hafa margir af bestu leikmönnum Íslands komið í gegnum yngriflokkastarf Vals. Til að íslenska þjóðin geti upplifað aðrar eins stundir aftur er ljóst að Valur þarf að halda áfram að framleiða afburða leikmenn.

Slíkt gerist þó ekki að sjálfu sér. Það er ekki bara HSÍ sem þarf að fá styrki frá landsmönnum heldur þurfa félögin sjálf á mun meiri stuðningi að halda. Það er því vonandi að fleiri Valsmenn taki við sér á komandi vetri og kaupi ársmiða og styrki starfið til að frekari afrek geti unnist jafnt á Hlíðarenda sem og á stórmótum landsliðsins. Íslenska þjóðin treystir á okkur.

Að lokum verður að minnast á þátt fjölmiðla. Á meðan Landsbankadeildin hefur fengið fleiri klukkustundir á viku í umfjöllun hefur handboltinn verið hálgert olnbogabarn sem ekkert má tala um. Það er þyngra en tárum taki að ræða þátt RÚV í þeirri niðurníðslu sem umfjöllun um íslensku handboltadeildina hefur verið undanfarin ár. Viðvaningshátturinn hefur verið með eindæmum þar á bæ og hann hélt í raun áfram að lokinni útsendingu úrslitaleiksins. Menn með áratugareynslu í fjölmiðlum gátu varla haldið uppi skammlausri umræðu í nokkrar mínútur. Vonandi verður gerð betrumbót í undirbúningi og umfjöllun hjá þessari skattpínandi ríkisstofnun á komandi árum.

En hvað um það. Í dag er ástæða til að gleðjast yfir ríkulegri uppskeru íslensku handboltahreyfingarinnar. Þrátt fyrir hindranir og mótlæti hefur náðst árangur sem verður minnst um margar ókomnar kynslóðir.

Til hamingju Valur, til hamingju Ísland.