Þá er að koma að því, fyrsti stórleikur sumarsins er ekkiámorgun heldur hinn, og ef satt skal segja þá er maður ekki viss um hvort tilfinningin í belgnum á manni sé tilhlökkun eða kvíði.

Liðsmenn fimleikafélagsins sem heimsækja Hlíðarenda eru það sem af er sumri all óárennilegir, en hið sama verður þvímður ekki sagt um Valsliðið, sem ekki ennþá hefur fundið fjölina eða almennilega smollið saman nú þegar mótið er tæplega hálfnað.

Rimmur Vals og FH hafa síðustu árin verið ansi skemmtilegar og spennandi, en FH ingum hefur yfirleitt gengið vel á móti okkur, ef undanskilið er árið 2007, sem var gott ár hjá Völsurum (og reyndar Íslensku þjóðinni allri).

2001

Valur - FH 1-2

2003

Valur - FH 2-3

2005

Valur - FH 0-1

2006

Valur - FH 0-2

2007

Valur - FH 4-1

2008

Valur - FH 0-1

Það sem einna helst hefur verið að pirra áhangendur Vals í sumar, er hversu óöruggur hópurinn virðist virka. Leikir á móti liðum eiga að heita mun slakari, hafa e.t.v. verið að vinnast, en það verður seint sagt að þeir sigrar hafi verið öruggir. Liðsmenn þurfa því að gyrða sig djúpt í brók fyrir fimmtudagsleikinn vilji þeir ekki enda með allt niðrum sig á móti feikisterkum FH-ingum.

Annars er sársaukafullt að fylgjast með því hversu mikið Valsliðið virðist sakna þess að hafa ekki baráttujaxlinn, Bjössi "bestavin" inni á miðjunni, því þegar Bjössi er frá virðist vera betri kostur að leita að miðjuspili Valsliðsins í smáuglýsngum Fréttablaðsins, heldur en á fótboltavellinum.

Bjössi er auðvitað mikilvægur og traustur leikmaður, en það hlýtur að vera hægt að byggja upp spil á miðjunni þó að hann sé frá, fjandakornið. FH-ingar hafa frá því að Heimir Guðjóns fór að spila fyrir þá, yfirleitt reynt að dóminera miðjuna, og það er ljóst að það þarf að mæta þeim þétt á miðjunni til að leyfa þeim ekki að komast upp með neitt rugl heima hjá okkur.

Eitthvað þyrfti líka að hugsa uppá nýtt í varnarleiknum, a.m.k. m.v. leikinn gegn Stjörnunni, en það er nokkuð ljóst að það gengur ekkert æðislega vel að hafa hægan hafsent í bakvarðarstöðu gegn liðum eins og Stjörnunni, FH og Keflavík. Í bakvarðastöðunni þarf að vera bakvörður (duhhh).

Það eru þó jákvætt að Guðmundur Viðar Mete er að komast í sífellt betra form, og í honum hlýtur að finnast einn besti hafsent deildarinnar. Það væri gaman að sjá Guðmund fá stærra hlutverk í því að skipuleggja varnarleikinn, enda er mjög gaman að sjá hvað hann hefur mikinn leikskilning og baráttuanda. Mete og Atli Sveinn eiga örugglega eftir að ná að mynda gríðarsterkt hafsentapar fyrir rest, enda vega þeir hvorn annan ágætlega upp, en líða ansi mikið fyrir það að þurfa sífellt að vera að hlaupa í holur sem bakverðirnir eru að skilja eftir.

Það virðist yfirleitt hafa gengið best gegn FH-ingum að halda á þeim pressu, leifa þeim ekki að hanga á boltanum og stjórna leiknum, því það finnst þeim best. Það er því ljóst að taktík síðustu leikja mun ekki vera ákjósanleg gegn FH.

Gegn FH skyldi maður ætla að best væri að mæta með snögga og graða sóknarmenn, og því væri gaman að sjá Willum / Togga tefla fram Viktori Illuga og Georg Pétri að ógleymdum Marel Baldvins sem hefur verið mikið hryggjarstykki í leik Vals í sumar, og að öðrum ólöstuðum langbesti maður liðsins. Marel getur þó ekki allt einn, og það væri spennandi að sjá hann með tvo snögga menn með sér.

Annars heldur maður nú bara í sér andanum og vonar það besta. Stærsta spurningin er auðvitað sú hvort stjórn Vals sé búin að útvega "hvíldargám" fyrir gestkomandi áhorfendur, þetta eru jú einusinni FH-ingar og bara einn dagur í helgi...

Þá er að koma að því, fyrsti stórleikur sumarsins er ekki á morgun heldur hinn, og ef satt skal segja þá er maður ekki viss um hvort tilfinningin í belgnum á manni sé tilhlökkun eða kvíði.

Liðsmenn fimleikafélagsins sem heimsækja Hlíðarenda eru það sem af er sumri all óárennilegir, en hið sama verður því miður ekki sagt um Valsliðið, sem ekki ennþá hefur fundið fjölina eða almennilega smollið saman nú þegar mótið er tæplega hálfnað.

Rimmur Vals og FH hafa síðustu árin verið ansi skemmtilegar og spennandi, en FH ingum hefur yfirleitt gengið vel á móti okkur, ef undanskilið er árið 2007, sem var gott ár hjá Völsurum (og reyndar Íslensku þjóðinni allri).