Sérfræðingar RÚV hafa verið sérstaklega hrifnir af Framliðinu

     

Starðir niður: Willum leit aldrei til baka á Hlíðarenda

Eftir ágætis gengi í deild og bikar undanfarnar vikur var loks komið að tapleik hjá liði Vals. Keflvíkingar komu á Hlíðarenda og sóttu þægileg þrjú stig þar sem Valsmenn voru ávallt skrefinu á eftir. Framan af leik benti ýmislegt til að allt stefndi í meiriháttar störukeppni líkt og varað var við hér á síðunni á dögunum. Okkar menn voru á undan að deppla augum og í enn eitt skiptið í sumar fáum við á okkur mark vegna lélegrar varnarvinnu.

Tölfræðin var ekki beint á okkar bandi fyrir þennan leik. Alls höfum við spilað ellefu leiki í deild og bikar og það kom engum á óvart að Keflvíkingar skildu skora enda hefur Valsliðinu mistekist að halda hreinu í einum einasta þessara leikja. Keflvíkingar hata ekki heldur að spila útileiki við Val en síðast unnum við þá heima árið 1997. Síðasti sigurleikur Suðrunesjamanna kom að vísu árið 1999, allir hinir hafa endað með jafntefli þar til í dag.

Bæði lið fóru sér engu óðslega framan af þótt að einstaka færi litu dagsins ljós. Danni König fékk þrjú álitleg færi í fyrri hálfleik en tókst ekki að nýta neitt þeirra en eftir góða byrjun á Íslandsmótinu hefur dregið talsvert af Dananum. Hann má eiga að hann er oft á tíðum að skapa færin sín á eigin spýtur en ef Valur á að stíga upp fyrir meðalmennskuna þetta tímabil þarf König að geta klárað sénsana sína með afgerandi hætti.

Keflavík var ekki beint að sundurspila Valsliðið og með aukinni pressu hefðu þeir aldrei fengið tíma til að skora þessi tvö mörk sín. Fyrra mark þeirra var sérlega vandræðalegt fyrir Valsmenn. Bakvörðurinn Guðjón Árni Antoníusson fékk boltann fyrir framan miðjuhringinn, hoppaði upp úr lélegri tæklingu frá Bjössa, stakk sér síðan með auðveldum hætti milli miðvarða Vals þeirra Reynis og Atla Sveins og eftirleikurinn gegn Kjartani var auðveldur.

Willum var skrefi á undan Gulla í dag

Þegar um 10 mínútur voru eftir skoruðu Keflvíkingar síðan á ný og gerðu endanlega út um leikinn með laglegu marki rétt fyrir utan vítateig. Atli Sveinn náði ekki að loka á skot Brynjars Guðmundssonar sem skrúfaði boltann í hornið. Valsarar virkaðu aldrei líklegir til að jafna leikinn í stöðunni 0-1 og með seinna markinu var ljóst að allur vindur var úr liðinu. 

Eftir erfiða útileiki gegn Stjörnunni og síðan Víkingum á síðustu dögum var Valsliðið auð afhjúpað. Valsvörnin er oft á tíðum að gera erfiðu hlutina vel en fær síðan yfirleitt á sig ódýr mörk. Frá sjónarhóli Keflvíkinga var mark Guðjóns eflaust glæsilegt einstaklingsframtak sem þurfti til að brjóta upp pattstöðuna en með Vals gleraugunum er ekki hægt að horfa fram hjá veikleika merkjum liðsins. Það er erfitt að koma auga á möguleika fyrir Gunnlaug til að stokka upp varnarlínunni og eins er spurning hvort það sé beint kominn tími til að ýta á neyðarhnappana.

Eitt helsta vandamálið er að aftasti hluti liðsins velur sig nánast sjálfur þrátt fyrir að gera mistök sem hægt er að forðast. Eitthvað verður þó að gerast þegar það er nánast hægt að ganga að því sem vísu að liðið mun gefa andstæðingunum ódýr mörk. Gunnlaugur Jónsson sem var með betri varnarmönnum í íslensku deildinni á sínum leikferli þarf að sanna að hann geti barið í brestina sem þjálfari. Liðið er alltof vel mannað til að hleypa inn skammarlegum mörkum leik eftir leik.

Kjartan fagnar hér síðasta hreina marki sínu. Gegn Þrótti. Í fyrra.

     

Þessi aðferðarfræði er fyrirgefanleg þegar hún gengur eftir en óbærileg ef úrslit nást ekki. Að sama skapi má taka undir orð þjálfarans á dögunum að það er styrkleikamerki þegar lið ná að kreista út góða niðurstöðu þrátt fyrir að leika ekkert sérstaklega. 

Fyrir utan úrslitin var einna ánægjulegast að sjá unga leikmenn Vals fá tækifæri. Haukur Páll, Jón Vilhelm og Rúnar Már stjórnuðu miðjunni, Stefán Jóhann spilaði allan leikinn í bakverðinum, Þórir Guðjónsson var í byrjunarliðinu og þeir Guðmundur Steinn og Viktor Unnar komu inn á sem varamenn. Gulli er því að standa við stóru orðin frá í vetur um að yngja upp í liðinu.